Одоби нашр

Одоби нашр (этикаи нашрия)

Маҷаллаи илмии «МАЪРИФАТИ САЙЁҲӢ» ба принсипҳои этикаи нашриётӣ-таҳрирӣ, ки бар меъёрҳои байналмилалии ростқавлии илмӣ ва масъулияти ҳамаи иштирокчиёни раванди нашр – муаллифон, тақризнависон (рецензентҳо), муҳаррирон ва ношир – асос ёфтаанд, пайравӣ менамояд.

Таҳририя барои пешгирии плагиат, худплагиат, сохтакорӣ (фальсификатсия) ва бофтабарорӣ (фабрикатсия)-и маълумоти илмӣ тамоми чораҳои заруриро меандешад. Ҳамаи дастхатҳое, ки ба таҳририя ворид мешаванд, ҳатман бо истифода аз низомҳои махсуси «антиплагиат» барои санҷиши аслӣ будани матн гузаронида мешаванд. Ҳадди ақали қобили қабул барои аслӣ будани матн на камтар аз 75% муқаррар шудааст, агар барои баъзе навъҳои нашрияҳо талаботи дигар пешбинӣ нашуда бошад.

Маҷалла нашри маводеро, ки дорои маълумоти носаҳеҳ, иқтибосбардорӣ бе истинодҳои дуруст, натиҷаҳои таҳрифшудаи таҳқиқот, инчунин ҳар гуна шаклҳои қаллобии академӣ мебошанд, иҷозат намедиҳад. Таҳририя барориши мунтазам ва саривақтии маҷалларо мутобиқ ба ҷадвали тасдиқшуда таъмин мекунад.

Ҳар мақолаи чопшаванда бо аннотатсия (хулоса) ва калидвожаҳо ба забонҳои тоҷикӣ, русӣ ва англисӣ ҳамроҳ мешавад, ки ошкорбаёнӣ ва дастрасии натиҷаҳои илмиро барои ҷомеаи байналмилалии илмӣ таъмин менамояд.

Ҳамаи дастхатҳо бо муқарризон пешниҳод ва гузаронида мешаванд, ки дар он шахсияти муаллифон ва муқарризон барои якдигар номаълум мемонад. Ҳар дастхате, ки барои тақриз пешниҳод мешавад, ҳамчун ҳуҷҷати махфӣ баррасӣ гардида, бе розигии хаттии таҳририя ошкор ё истифода карда намешавад.

Мақолаҳои пешниҳодшуда барои нашр бояд:

• ба мавзуъ ва самтҳои илмии маҷалла мутобиқат намоянд;
• ба ҳадафҳо ва вазифаҳои эълоншудаи таҳқиқот ҷавобгӯ бошанд;
• ба аудиторияи касбӣ ва илмӣ равона гардида бошанд;
• дорои навоварии илмӣ ва аҳамияти амалӣ бошанд.

Маводҳои нашршаванда бояд таҳқиқоти аслӣ, мустақил ва мубрам бошанд, ки қаблан дар дигар нашрияҳо чоп нашудаанд ва ҳамзамон дар дигар маҷаллаҳо дар баррасӣ қарор надоранд. Ҳангоми истифода аз корҳои дигар муаллифон ё ғояҳои онҳо, овардани истинодҳои дурусти библиографӣ ҳатмист.

Муаллифон барои муҳтавои маводи пешниҳодшуда шахсан масъуланд ва ӯҳдадоранд:

• натиҷаҳои боэътимод ва санҷишшавандаи таҳқиқотро пешниҳод намоянд;
• танҳо далелҳои воқеӣ ва маълумоти илмӣ-асоснокро истифода баранд;
• масъулияти навоварӣ ва эътимоднокии хулосаҳои илмиро дарк намоянд;
• ба такроршавии нашрҳо роҳ надиҳанд;
• ба маҷалла дастхате ирсол намоянд, ки ҳамзамон ба дигар нашрияҳо пешниҳод нашуда бошад.

Мақола дар ҳолатҳои зерин барои нашр қабул карда намешавад:

1. номувофиқатии мавзуъ ва муҳтавои мақола ба профили маҷалла;
2. набудани рӯйхати адабиёти истифодашуда (камтар аз 10 манбаъ);
3. ороиши нодурусти аннотатсияҳо ва калидвожаҳо;
4. паст будани сифати дастгоҳи илмӣ ё ороиши мақола;
5. ошкор шудани плагиат, худплагиат ё дигар нақзи меъёрҳои этикаи нашр.

Принсипҳои байналмилалии этикаи нашр:

Ҷомеаҳои байналмилалии илмӣ ва ноширон меъёрҳоро риоя мекунанд, ки ба инҳо равона шудаанд:

• пешгирии сохтакориҳои илмӣ ва таҳрифи маълумоти таҳқиқотӣ;
• таъмини шаффофият ва объективияти расмиёти тақризгузаронӣ;
• ҳифзи ҳуқуқи муаллиф ва моликияти зеҳнӣ;
• пешгирии бархӯрди манфиатҳо дар ҳамаи марҳилаҳои раванди нашр;
• таъмини дастрасии баробар ва кушода ба иттилооти илмӣ.

Маҷаллаи «Маърифати сайёҳӣ» ин принсипҳоро мепазирад ва дастгирӣ мекунад, этикаи нашрро ҳамчун ҷузъи ҷудонашавандаи рушди илми муосир, баланд бардоштани эътимод ба натиҷаҳои илмӣ ва таҳкими ҳамкории байналмилалии академӣ арзёбӣ менамояд.

Таҳририя бар он назар аст, ки риояи меъёрҳои этикаи нашр ба ташаккули фазои устувори илмӣ мусоидат намуда, дар он натиҷаҳои таҳқиқот ба рушди ҷомеа, иқтисод ва низоми маориф дар сатҳҳои миллӣ ва байналмилалӣ хизмат мекунанд.